درباره ی جایزه ی حماقت داروین

 

«با الهام از چارلز داروین، جوایز داروین یاد و خاطره افرادی را که با ایثار جان خودشان از مجموعه ژن‌های ما پاسبانی کردند گرامی‌ می‌دارد. برندگان جایزه داروین خودشان را با غیرعادی‌ترین کارهای ابلهانه از بین برده و به این‌ترتیب امکان بقای درازمدت گونه انسان‌ها را بالا بردند.»

 

اینو خوندم. طنز دردناکی بود.

البته من –با وجود اینکه زیست شناسی بلد نیستم- شرط می بندم چیز مبرم و متعینی به اسم "ژن اختلال در قضاوت" وجود نداره اما حتا اگر هم –از سر بی حوصلگی و کمی وقت برای اثباتِ نبودن اش- مجبور شم بپذیرم که وجود داشته باشه، اولین برخورد من در مواجهه با کسی که در فهم جهان واقع دچار اختلال هست و اولین حسی که روبرویی با این اشخاص، در من بیدار می کنه حس کمک و همراهی و همدلیه. بنابراین به نظرم در طراحی و شروط این جایزه "پلیدی وقیحانه ای" وجود داره. اگر با بازی زبانی خودشون پیش بریم میشه گفت کسانی که این جایزه رو طراحی کردند دارای "ژن نقص در همدلی" هستند. و چه بسا این ژن برای حفظ بقای "کیفیت" نسل بشری خطرناک تر هم باشه!

/ 3 نظر / 53 بازدید
یاس

به نظر من که جالب بود! تنها ایرادش اینه که اونها دیگه نیستن تا از جایزه شون لذت ببرن.. حیف!

یاس

فکر میکنم اسم ژن رو میذاشتند : ژن حال نداری! مخصوصا درباره اون طرف که بعداز بنزین خوردن سیگار کشید ه بود یا اون پسر بچه که حوصله نداشته جهتش رو عوض کنه رفته بود تو دره!

یاس

ببین میگم الان تو اینهمه جبهه گرفتی و بهت برخورده، هر کی بخونه فکر میکنه خودت هم مشکوک به داشتن این ژن هستی! یکم بیشتر ملاحضه کن:)