«سینما را تر جیح می دهم.
گربه ها را ترجیح می دهم.
درختان بلوط کنار رود ورتا را ترجیح می دهم.
دیکتر{؟} را بر داستایوفسکی ترجیح می دهم.
خودم که آدم ها را دوست دارد بر خودم که بشریت را دوست دارد، ترجیح می دهم.
ترجیح می دهم نخ و سوزن آماده دم دستم باشد.
رنگ سبز را ترجیح می دهم.
ترجیح می دهم نگویم که:
همه اش تقصیر عقل است.
استثناها را ترجیح می دهم.
ترجیح می دهم زودتر بیرون بروم.
ترجیح می دهم با پزشکان درباره ی چیزهای دیگر صحبت کنم.
تصاویر قدیمی راه راه را ترجیح می دهم.
خنده دار بودن شعر گفتن را،
بر خنده دار بودن شعر نگفتن ترجیح می دهم.
...سالگردهای غیر رُند را ترجیح می دهم...
اخلاق گرایانی را ترجیح می دهم،
که هیچ وعده ای نمی دهند(!)
خوبی های هشیارانه را بر خوبی های بیش از حد زودباورانه ترجیح می دهم.
منطقه ی غیر نظامی را ترجیح می دهم.
کشورهای تسخیر شده را بر کشورهای تسخر کننده ترجیح می دهم.
ترجیح می دهم به چیزی ایراد بگیرم.
جهنم بی نظمی را بر جهنم نظم ترجیح می دهم.
قصه های برادران گریم{؟} را بر اولین صفحه ی روزنامه ها ترجیح می دهم.
برگ های بی گل را بر گل های بی برگ ترجیح می دهم.
سگ هایی را که دمشان بریده نشده ترجیح می دهم.*
چشم های روشن را ترجیح می دهم، چرا که چشم های من تیره است.
کشو ها را ترجیح می دهم.
چیزهای زیادی را که اینجا از آنها نام نبرده ام ،
بر چیزهای زیادی که اینجا از آنها نامی برده نشده ترجیح می دهم.
صفرهای آزاد را بر صفرهای به صف شده برای عدد شدن ترجیح می دهم.
ترجیح می دهم بزنم به تخته!
ترجیح می دهم نپرسم تا کِی، و کِی.
ترجیح می دهم حتی این امکان را در نظر بگیرم که وجود هم حقی دارد.»
آدمها روی پل-ویسکا واشیمبورسکا
+
کتاب های غیر درسی را بر کتاب های درسی ترجیح می دهم.
کتاب هایی را که می خرم بر کتاب هایی که می نویسم ترجیح می دهم.( و کتاب هایی را که هدیه می گیرم بر هر دو :دی)
تعطیلات اول سال را بر کل روزهای غیر تعطیل سال ترجیح می دهم.
خوب، حالا شما هم می توانید بر این سیاهه بیفزایید!
*طبق بحث های کارشناسی و بالاتر، سگ هایی که دمشان بریده می شود برای نگهبانی بکار می روند!
-کتاب مزخرف «مثل آب برای شکلات» لورا اسکوییول را خواندم -که اگر هدیه نبود چنین خبطی نمی کردم! نویسنده مکزیکی است اما به نظرم فضای رمان بیشتر سرخ پوستی است و به طرز لوسی سعی دارد قهرمان هایش را اسطوره کند! من که با دیدن اتیکت «چاپ هفتم » به عقل جمعی آدمها شک کردم! بیشتر از این از آن نگویم بهتر است، جز نقل تنها جمله ای از آن-از اواخر کتاب- که برایم جالب بود:«مرگ او در اثر...چه فرقی می کند. بلاخره او مرد» -که البته بیانگر شدت عصبانیت نویسنده از شخصیت خودساخته اش نیز هست!
-و کتاب «عاشق شدن در دی ماه مردن به وقت شهریور» -سید علی صالحی که بسی سر شوق آورد مرا!(آن مجموعه ی معروف ری را مال اوست. اسمش؟) و چند مجموعه از اشعار شاملو...حالا هی میگم اینقدر به من کتاب ندید من ظرفیت اش رو ندارم! به استادم بگویید بیاید مرا دریابد وگرنه پاک از دست می روم!
-آنهایی که نمی نویسند و کامنت های ما را هم تحویل نمی گیرند خودشان با زبان خوش -یه جورایی که انرا دیگر به اختیار خودشان می گذاریم- توضیح بدهند وگرنه...
-اما بحث نیمه کاره ی سلف سرویس:
اون(پشت کنکوری دکترا در نفی خودش!): آدم اگر هیچ کاری نکند بهتر از آن است که کاری راکه می داند غلط است انجام دهد.
من: آدم اگر غلط بکند بهتر از این است که هیچ کار ی نکند.( که به دلیل پایان غذا این بحث خیلی اترکتیو نیمه کاره ماند!)
-و اما همه ی حال سرخوشانه ی امروز ما ظاهرن به دلیل دیدن استادمان است که به گفته ی دوستان ما امروز نه عادی بلکه با «شوق»(!!!) با او احوال پرسی کردیم و لذا از عنوان totaly lost به totaly replaced ارتقا یافتیم!
ب.ت: «المنته للله که چو ما بیدل و دین بود/ آنرا که خرد پرور و فرزانه نهادیم!»
نظرات ()
